Rodzinne święta

Gdy zbliżają się święta, niemal każdy z nas marzy, by przebiegły one jak najszybciej. I nie ma znaczenia, czy to Boże Narodzenie, czy Wielkanoc. Choć może rodzinne zimowe świętowanie wielu z nas znosi gorzej, niż nieco bardziej spacerowe wiosenne. Lecz – tak czy inaczej – jest to dla nas ciężka, psychiczna próba.

Dlaczego jednak tak się dzieje, że okres spokoju, wyciszenia i zacieśniania więzi rodzinnych ma zupełnie inny wymiar dla nas, niż ten wpisany w niego pierwotnie? W dużej mierze jest to kwestia właśnie więzi rodzinnych, które albo wcale nie istnieją, lub mają bodaj postać tylko szczątkową. I nikt z domowników nie ma chęci, lub nawet nie widzi potrzeby, by je odbudowywać.

Z jednej strony nie ma się czemu dziwić: widujemy się rzadko, nasze spotkanie mają najczęściej charakter informacyjny (z cyklu co u ciebie słychać), lub przymusowo towarzyski (obowiązkowe imieniny cioci, pogrzeby, śluby, chrzciny). Rodziny nie kultywują spotkań zaplanowanych po to, by po prostu pobyć ze sobą – porozmawiać, podzielić się radościami i smutkami – i cieszyć się, że jesteśmy razem.

Teraz najczęściej nasza rodzina to ci, z którymi mieszkami – a i dla nich często nie starcza nam dość czasu. Jesteśmy ciągle w biegu, zmęczeni i zniechęceni – weekend dla nas to nie spotkania rodzinne, lecz wyizolowanie się we własnych czterech ścianach – tak marzymy o nim najczęściej. I gdy staje przed nami perspektywa kilku dni spędzonych wspólnie z ludźmi, których właściwie nieznany, lecz jesteśmy z nimi związani więzami krwi – to czujemy się co najmniej przerażeni. Bardziej bliscy są nam przyjaciele, niż tabuny kuzynek, wujków, stryjów i ciotek.

Będą – jak zazwyczaj – zadawać kłopotliwe pytania (a jak tam dzieci, jeszcze ich nie macie…; ciągle jecie na tym starym stole…) – sama wizja podobnego przesłuchania mrozi nam chleb w żyłach i sprawia, że karp czy jajeczko stają kością w gardle. Staramy się pierwszego dnia nikogo nie obrazić, i nie powiedzieć – dajmy na to: Zamknij się, ty wścibska babo, ale kurtuazyjnie wciąż mówimy: Ależ nic takiego się nie stało ciociu, ktoś musiał Cię błędnie poinformować – ale w duchu coraz bardziej nerwowo liczymy minuty dzielące nas od rozstania. I niestety, na drugi dzień nerwy już nas zawodzą, i wybuchamy. Skutkiem czego atmosfera warzy się natychmiast, a nam – mimo tego, że wciąż jesteśmy wściekli – robi się głupio. Bo i ciocia to starsza kobieta, i święta przecież. I z bardzo mieszanymi uczuciami doczekujemy ostatniego dnia idylli.

Później wracamy do domu, i mamy ochotę z rozrzewnieniem ucałować własny, niezadający żadnych pytań próg. Zaraz na drugi dzień umawiamy się dyskretnymi przyjaciółmi, którzy jak dotąd nie mieli zwyczaju indagować nas ponad miarę – i czujemy, że nasz poukładany świat zaczyna wracać do normy.

Tyle, że nie jest to chyba zbyt naturalne, że umiemy się dogadać z przypadkowo poznanymi ludźmi, a z rodziną żadną miarą. Oczywiście, można to złożyć na karb czasów, i zanik więzi rodzinnych oraz rozkład pożycia domowego. Ale takie wytłumaczenie, mimo, że łatwe, nie jest w zasadzie żadnym usprawiedliwieniem. Bo liczy się chęć, przynajmniej dwa razy do roku, by postarać się być po prostu miłym. A to już będzie bardzo dużo.
MŚ

Dieta podstawą dobrego treningu na siłowni Jeżeli zależy ci na dobrej sylwetce, to samo chodzenie na siłownie może nie wystarczyć. Poza systematycznymi ćwiczeniami, najlepiej całym zestawem ćwiczeń opracowanych wspólnie z doświadczonym trenerem, ważna jest codzienna dieta.......
Gry dla rodziny? Wszyscy zdajemy sobie sprawę, że w dzisiejszych czasach najbardziej cierpią więzy rodzinne. Spieszymy się, denerwujemy, mamy mały kontakt z rodziną i dziećmi. Wspólnie najwyżej gapimy się w telewizor. Psychologowie apelują......
Kevin chce wrócić do Britney? Britney, po tym, jak ogoliła sobie głowę, po tym, jak narkotyki i alkohol zaczęły mieć nad nią władzę, po tym, jak rzekomo na jednej z imprez została zgwałcona, a także......
Asertywność – konieczność dzisiejszego dnia! Odmówić, jasno wyłożyć swoje argumenty, sprzeciwić się – problemy dla wielu z nas bardzo ważne. Nie radzimy sobie z nimi przez co często jesteśmy wykrzystywani. Dlaczego jesteśmy nieasretywni? Boimy się,......